اے انسان دژمنین رستری حکومت درستین بلوچان وتی دژمن زانت. چه دانش آموز به بیت
یا که
دانشجو، چه مولوی به بیت یا که دهکان، چه کارگر به بیت یا که وانینوک، چه تاجر
به بیت یا که گریب.. ایران ءِ شیعی ـ شونیستی خبیثین واکدار هما زلم بلوچانی
سرا کنگ انت که مان مئی تاریخ ءَ بے درورانت۔ آ زاننت که بلوچستان آهان زور برد
کرتگ ءُ تان ابد آیانی پلیتین پنجگانی چیرا
نه مانیت. پہ همیش چه سال ۱۳۵۸ ءَ بگر تان مرچی هزارانی هزار بلوچ گرگ ءُ بندی
بوتگ انت یا شهید کنگ بوتگنت، بازینے شکنجه ءُ
ازاب دیگ بوتگ انت ءُ نامالومین حسابے انگتءَ مان بندیجاهان انت یا که ازابانی
چیرا شهید بوتگنت.
اے زالم ءُ رسترین واکدار ڈنی انت ءُ گون ما هما کننت که « علیءَ گون کاپران نه
کتگ.»
مئی بے حسابین مشکل ءَ سکّی یانی بندر ءُ سوب ایش انت که مئی گلزمین، مئی ملک،
مئی وتی بلوچستان، بلوچانی بن پیرکی ڈیه ڈنی دزّ ءُ رسترانی دست انت. چه هما
نالائکین رضا میرپنچ دور ءَ بگر تان اے خبیثین شیعـی ـ شونیستی
بے درین واکداربلوچستان ءُ بلوچ کوم وشی ءِ روچ ندیستگ.
اے رسترین دزّان گون لٹ ءُ پل ءُ په زانتین کارهرابیان ما را هچ بر موه نه داتگ
تان وتی
زندجاوران گهتر بکنین ءُ وتی ملک ءَ دیما به برین. آ لوٹنت که ما تان ابد آیانی
ایر دست ءُ گلام بئین.ءُ مئی پلین
وتن ءَ مدام به گشنت: « استان محروم سیستان و بلوچستان»
آ مئی اقتصادی، زبان، دود ربیدگی، علمی ءُ اجتماعی دیمروی ءُ ترقی ءِ دیمپ ان
انت.
ما را سرپد بیگی انت که بلوچ کوم ءُ بلوچستان ءِ پد منتگی ءِ سوب ایش انت که ما
په زوراکی ءَ انگریز ءِ اڈ کتگین ایران ءَ هور کنگ بوتگین. بلوچ کوم ءُ
بلوچستانءَ هچ نپ ءُ
پائدگے چه ایران ءَ نه رستگ ءُ هچ برهم نه رسیت
.
ایران ءِ واکدار مدام مئی مال ءُ هستی ءَ پلتگ ءُ
په وتی مردمان مان یزد، کرمان، اصفهان، شیرازءُ آدگه پارس منندین شهر ءُ کوچگان
هرچ کرتگ.
آ مئی ملک ءَ وتیگی کتگ ءُ مئی جندءَ گار ءُ گمسار کنگ لوٹنت۔
تان اے بلوچ دژمنین رستری حکومت پروشت ءُ پروش مه بیت بلوچ کوم ءِ زند هال ءُ
جاور گهتر نه بنت. ما را تاریخی تجربه هان دلگوش گور کنگی ءُ کارمرز کنگی اَنت.
تان بلوچ وت ءَ را تپاک ءُ سازماندهی مه کنت مئی مشکل ءُ
سکّی یان کم نه بنت. بلوچ ءَ یک زورمند ءُ مردمدارین مچی پکارانت. هنچین مچی یا
سازمان یا حزبے کہ مدرن به بیت. هما مچی مروچی پکارانت که په بلوچستان ءِ آزاتی
ءُ استقلال ءَ جهد بکنت.
ما را «کوهنین دپتران» چارگی ءُ وانگی انت تان «نوکین کسه اے» بیارین.
دگه ایرانیانی ایردستیءُ گلامی بس انت. ما شرزانین که ایرانی رسترین واکدار
مارا گیش چه هشتاد سال برباد کتگ ءُ مئی زند ءُ هستءَِ نیستی ءُ زوال کنگ ءِ
لانک اش بستگ.
